Ads Top

ΕΜΕΙΣ


Kαι κάποτε ήμουν εκεί ανάμεσα στην ζωή και το τέλος , ισορροπούσα σε αυτή την λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το θάνατο από την ύπαρξη .

Τι σημασία έχει αν τα πυρινα μάτια σου έκαιγαν ,δεν τα κατάφερες ! Παρόλα αυτά προσπάθησες να πιάσεις το χέρι μου καθώς έπεφτα .

Καπνός που με πνίγει , στάχτη που με τυφλώνει ,βοή που με τρελαίνει και λάμψεις από το πουθενά ξεπηδούν .

Η καταστροφή ενός πολιτισμού , η ανατολή της αρχής
και το τέλος του μέχρι πρότινος υπαρκτού.

Δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω την μορφή σου καθως περνώ απο δίπλα σου ,όμως η αύρα σου με στειχιώνει. Δεν ειναι το βλέμμα που με μαγνιτίζει ,μα η οψη σου γνωστή!
Η υποσχεση που μου εχεισ δωσει με τα ματια .
Είσαι εδώ ξανά και σε θελω ..

Μέσα σε θύελλες και καταιγιδες ,στον ασταματητο χρονο περπατώ .
Εγκλοβισμενη στο φθαρτό σώμα μου να σε ξυπνησω προσπαθώ .

Διασχιζοντας πότε τις φλογες τις κολάσης και πότε αιμοραγοντας τα πλευρα σου κιλιδονουν αγονο χιονι!
Μεσα σε παγετώνες η λήθη σε κυρίεσε , δεσμα που σε κρατουν τιμωριμένο για την ενωση ουρανου και γης σαν το καυτο μεταλο που λιώνει .

Και τωρα κοβεις την αναπνοή μου δαιμονα, που η μορφη σου με καιει εντονα .

Προσπαθησε να μετανιωσεις για τα αμαρτηματα σου .

Μα γνωριζεις πως ανιπακοη ειναι οταν δεν ακους την καρδια σου .

Vasiliki G. B.

No comments:

Powered by Blogger.